Güzel Bir Hikaye

İnternette Gezinirken Bulduğum Güzel Bir Hikayeyi Paylaşmak İstedim...

Ahmet ve Nihat 

adında iki arkadas varmış. Aynı okulda okuyorlarmış. Ahmet İstanbul'da yaşayan, 

evi, arabası yeterince parası olan biriymiş. Nihat memleketten İstanbul'a gelmiş 

zor şartlar altında yaşayarak okuyormuş. Bunlar zamanla daha da iyi arkadaş 

olmuşlar. Ahmet Nihat'ın durumuna üzülüyor, yardım yolları arıyormuş. Nihat'ı 

evine almış. Yedirmiş içirmiş. Cebine para koymuş. Üstünü giydirmiş. Kendine 

aldığı yeni kıyafetleri bile ona vermiş. Artık beraber gül gibi yaşayip 

gidiyorlarmış. Bir gün Ahmet camdan dışarı bakıyormuş. Karşıdan gelen, uzun 

süredir hayran olduğu ve yakında açılmak istediği kızı görmüş. Ve sonra arkadan 

Nihat'ın onu takip ettiğini.

Nihat eve gelmiş ve Ahmet'e o kızdan çok 

hoşlandığını aralarını yapıp yapamayacağını sormuş. Ahmet kendisinin de ondan 

hoşlandığını söyleyememiş. Arkadaşının üzülmesini istememiş çünkü. Aralarını 

yapmış. Derken zamanla okul bitmiş. Nihat bir süre sonra Kayseri'ye Vali olmuş. 

Evi arabası, yatı, katı, bir sürü parası olmuş. O kızla da evlenmiş.

Ama 

Ahmet tam tersi. Evini arabasını kaybetmiş. Bütün parası bitmiş. Yatmaya yeri 

yemeye yemeği kalmamış. Aç sefil gezerken komşuları,

-Senin bir arkadaşın 

vardı Nihat diye. O Kayseri'ye Vali olmuş, neden ondan yardım istemiyorsun, 

belki sana bir iş verir, demişler. Ahmet reddetmiş hemen. Bunu kabullenemem 

demiş. Komşular ne kadar ısrar ettiyse de bir türlü kabul ettirememişler. Ahmet 

için daha zor günler başlamış. Bakmış olacak gibi değil, komşularını dinleyip 

tutmuş Kayseri'nin yolunu. Valiliğe gelmiş. Ordaki odacılardan birine:

- 

Nihat Bey'i görmek istiyorum, demiş.

Odacı Nihat Bey'in yanına girmiş 

çıkmış ve "Sizi görmek istemiyor" demiş. "Nasıl olur," demiş Ahmet, "Ona 

İstanbul'dan çok yakın arkadaşın Ahmet geldi deyin." Odacı tekrar gitmiş ve 

Nihat Bey sizi tanımadığını, eğer daha fazla ısrar ederseniz kovduracağını 

söyledi demiş.

Ahmet duyduklarına inanamamış. Nasıl olur da, yemeyip 

yedirdiği, giymeyip giydirdiği, sevdiği kızı bileeliyle verdiği canciğer 

arkadaşı Nihat onu tanımaz? Yıkılmış bir şekilde Valilikten çıkıp doğru Nihat'ın 

evine, eskiden hoşlandığı kızın yanına gitmiş. Belki yardım eder diye. Kapıyı 

çalmış. Birinin gelip dürbünden kendine baktığını hissetmiş. Ama kapıyı açmamış 

kadın.

Bir kez daha yıkılmış. Dışarı çıkıp kendini toplamaya çalışırken 

yanına yaşlı bir amca yaklaşmış. Ahmet'in durumundan çok etkilenmiş adam. Olayı 

anlatmasını istemiş. Ahmet de olduğu gibi anlatmış. Adam çok üzülmüş. Demiş 

ki:

- Bak evladım. Seni çok sevdim. Dürüst bir insana benziyorsun. Bak 

benim şurada bir sarraf dükkanım var. Gel istersen benimle çalış. Hem para 

kazanırsın hem de yatmaya yerin olur.

Ahmet hemen kabul etmiş ve 

çalışmaya başlamış.

Gel zaman git zaman dükkana başka bir yaşlı amca 

gelip gitmeye başlamış. Çok iyi arkadaş olmuş Ahmet'le. Bir gün bu yaşlı amca 

elinde bir kutuyla gelmiş dükkana. "Bak ben bir yere gidiyorum. Eğer 3 ay 

içerisinde dönmezsem bu kutu senindir, istediğin gibi kullan" demiş. Ahmet 

kutuyu almış, odasında bir yere koymuş. 3 ay geçmiş, 4 ay geçmiş, 6 ay geçmiş 

amca hâlâ gelmemiş. Sonunda Ahmet kutuyu açmaya karar vermiş. Bakmış içinde, 

elmaslar, mücevherler, altınlar, bir sürü de para var. Ne yapacağını şaşırmış. 

Hemen patronuna gidip durumu anlatmış. Patronu da artık o kutunun kendisinin 

olduğunu, istediği gibi kullanabileceğini söylemiş. Bir de öneri de 

bulunmuş:

- Bak sen bu işi iyice öğrendin. Gel sana bir kuyumcu dükkanı 

açalım. Gül gibi geçinip gidersin.

Hemen dükkanı açmışlar. Ahmet almış 

başını yürümüş. Ev, araba, yat, kat... Zengin olmuş kısacası. Bir gün dükkanına 

bir anne-kız gelmiş. Kızdan hoşlanmış Ahmet. Zamanla görüşmeye başlamışlar, 

derken nişanlanmışlar. Düğün vakti gelmiş. Davetiyeler hazırlanırken kız "Valiyi 

de çağıralım" demiş. Ahmet kabul etmemiş. "Nasıl olur" demiş kız, "Biz bu şehrin 

ileri gelenlerindeniz, valiyi çağırmasak olur mu?" Ahmet yine kabul etmemiş. Kız 

ısrarla neden böyle davrandığını sorduğunda anlatmış Ahmet. Sorunun bu şekilde 

çözülmeyeceğini söylemiş kız:

- Biz çağıralım, o yaptığından utansın, 

demiş.

Ve Vali Nihat Bey'e de bir davetiye yazmışlar.

Düğün günü 

gelmiş çatmış. Davetliler tek tek gelirken heyecan içindeymiş Ahmet. Nihat'ın 

gelip gelmeyeceğini merak ediyormuş. Derken eşiyle kapıda görünmüş Nihat. Ahmet, 

ilk başlarda gözgöze gelmemeye çalışmış. Nihat ne yana gitse öbür tarafa 

kaçıyormuş Ahmet. Hiç göz göze gelmemeye çalışıyormuş. Sonunda dayanamamış, 

piste çıkmış, almış mikrofonu eline. Başlamış anlatmaya:

- Zamanında ben 

durumum iyiyken sevgili Valimiz Nihat Bey ile aynı okulda okuyorduk. O zamanlar 

Nihat Bey'in durumu bu kadar iyi değildi. Nihat'ı evime aldım. Yemedim yedirdim, 

giymedim giydirdim. Sevdiğim kızı bile ona verdim. Bir gün benim durumum 

kötüleşti. Elimde avucumda ne varsa kaybettim. O kadar zor durumdaydım ki 

Nihat'a yardım istemeye gittim. Ama o beni tanımadığını söyledi, kovdurdu. 

Oradan çıkıp eşinin yanına gittim. Ama O, kapıda benim olduğumu bildiği halde 

kapıyı açmadı. Şoke olmuştum. Dışarıya çıkıp kendime gelmeye çalıştığım anda bir 

amcayla karşılaştım. Sağolsun bana bir iş, yatacak bir yer verdi. Orada 

çalışırken çevrem genişledi. Başka bir amcayla tanıştım. Gel zaman git zaman o 

amca elinde bir kutuyla geldi yanıma. Bir yere gideceğini 3 ay içerisinde 

dönmezse kutunun benim olacağını söyledi. Gelmedi. Kutuyu açtım. İçinde beni 

bugünlere getiren yüklü eşyalarla ve paralarla karşılaştım. Sonra kendime bir 

kuyumcu dükkanı açtım. Orada sevgili nişanlımla tanıştım. Ve evleniyorum. 

Anlattıklarım yalansa yalan desin Nihat Bey, demiş ve bırakmış 

mikrofonu.

Herkes şaşkınlık içinde Nihat Bey'e dönmüş. Acıyarak bakmışlar 

bir Ahmet'e, bir Nihat'a. Nihat bir cevap vermek zorunda kalmış. Almış 

mikrofonu. Başlamış anlatmaya:

- Evet Ahmet'in söylediklerinin hepsi 

doğrudur. Yalan diyemem. Zamanında bana çok yardım etti, hakkını ödeyemem. 

Sağolsun benim mutlu bir evlilik yapmama öncülük etti. Ama eşimi zamanında 

sevdiğini bilmiyordum. Durumunun kötüye gittiğini, bir gün bana geleceğini 

biliyordum. Hep o günü bekledim. Ve sonunda geldi. Onu kapıdan kovdurdum, 

doğrudur. Ama niye kovdurdum? Eğer ben o zaman ona yardım etseydim gururuna 

yediremeyecekti. Belki de bir süre sonra intihar edecekti. İyi bir arkadaşımı 

kaybetmek istemezdim. Buradan çıktıktan sonra direk eşime gideceğini biliyordum. 

Hemen eşime telefon açtım. Ona Ahmet'in geleceğini, kapıyı açmamasını söyledim. 

Açmadı. Derken bizim evin karşısında bir sarraf dükkanı işleten arkadaşım var. 

Ona hemen telefon açtım. Bizim evden çıkan bir adam görürse onu işe almasını 

yardımcı olmasını istedim. İşe aldı, yatacak yer verdi. Bir gün babamı gönderdim 

ona. Can yoldaşlığı etsin diye. İyi arkadaş oldular. Sonra babama bir kutu 

verdim Ahmet'e götürsün diye. O kutu babamın değildi. Benim de değildi. O zaten 

Ahmet'indi. Ona borcumu hiçbir zaman ödeyemem. Ahmet kutuyu aldı. İyi kullandı 

ve bugünlere geldi. Bir gün annemle kızkardeşimi gönderdim. Durumu nedir bir 

kontrol edin diye. Orada birbirlerini görüp aşık olmuşlar, 

evleniyorlar...

Bırakmış mikrofonu. Ahmet'le beraber herkes şaşkınlık 

içinde kalmış. Bir an göz göze gelmişler. Derken birbirlerine sarılıp özür 

dilemişler. Güzel bir düğün olmuş, beraberce mutlu yaşamışlar.